Iceland 2018

The story


 

Moscow

Thursday, November 22, 2018

 

Εχετε δίκιο! Πάει πολύς καιρός απο τότε που έγραψα το τελευταίο μου άρθρο, για την ακρίβεια είναι ακριβώς 2 χρόνια. 

 

Το τότε άρθρο μου αφορούσε το πρώτο μου ταξίδι στην Νέα Υόρκή, σήμερα λίγες μέρες αφού επέστρεψα από ένα ακόμη ταξίδι, αποφάσισα με ένα ένα ακόμα άρθρο να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις και την εμπειρία, όχι για το επόμενο ταξίδι μου, αλλά για ένα προηγούμενο. Οχι την Ρωσία ουτε την Νέα Υόρκη. 

 

Η Ισλανδία, ένας προορισμός που κάποτε μου φαινόταν πολύ μακρινός, σήμερα ανήκει ήδη στο παρελθόν. Μου φαίνεται σαν χθες, καθώς ο καιρός όμως περνά πολύ γρήγορα, ήδη 10 μήνες πρίν, ήμουν στην Ισλανδία… Χειμώνα στην Ισλανδία..! 

 

Αρχικά, μερικές πληροφορίες για την Ισλανδία που θεωρώ πως αξίζει να μάθετε. Οχι τα κλασικά… τα πίο weird! 

Είναι το νησί βόρεια της Αγγλίας όπου δεν υπάρχουν δάση, η πλειοψηφία των κατοίκων πιστεύει στα ξωτικά. Στην Ισλανδία δεν έχουν επώνυμο όπως συνηθίζεται και τέλος, το σημαντικότερο κατά την γνώμη μου, η εγκληματικότητα στην είναι σχεδόν μηδενική! 

 

Ναι, σε αυτή την χώρα ταξίδεψα μαζί με τον πολύ καλό μου φίλο Παναγιώτη Φέλιξ Μιτσέ (Instagram: https://www.instagram.com/p_mitses ). 

Οι λόγοι που μας έκαναν να την επιλέξουμε ως προορισμό ήταν αρκετοί. Θα σας πω το τοπ 3: είναι ένα μέρος με απίστευτο φυσικό- άγριο κάλλος, το βόρειο Σέλας (είναι και ο λόγος που ταξιδεψαμε χειμώνα) τι οποίο σαφώς ήθελα να βγάλω όσες περισσότερες φωτογραφίες γίνεται.

 

Ο προγραματισμός  

 

 

Μήνες νωρίτερα πρίν το ταξίδι, μη έχοντας την παραμικρή ιδέα για το που πάμε, τι θα συναντήσουμε και δεκάδες άλλες κλασσικές απορίες, πέσαμε με τα μούτρα στην οργάνωση με κύριο άξονα αυτής, φυσικά (!) την μαγική Google. Σημειώσαμε το που θέλουμε να πάμε, τι θέλουμε να δουμε, πρέπει να νοικιάσαμε αυτοκίνητο και κλείσαμε αεροπορικά. Ήταν τόσο απλό. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Ταξιδέψαμε χώρις πολλές πληροφορίες και κυριώς χωρίς καμία βοήθεια. 

 


Τo Tαξίδι

 

Για να φτάσουμε στο Κέφλαβικ της Ισλανδίας, ταξιδέψαμε με δυο πτήσεις. Στο Κέφλαβικ νοικιάσαμε και το αυτοκινητό μας. Κάτι ακόμα που σίγουρα θα ήθελα να μοιραστώ, είναι η πρώτη επαφή που είχα με το κρύο της Ισλανδίας. Η έξοδος από το αεροδρόμιο μας ηταν με έμένα να φωνάζω ¨Οοοοοοοοοοοοοοοο  φίλε!” Αυτό επειδή ένιωθα 1 βαθμό Κελσίου με διαφορετικό τρόπο απο αυτό που είχα συνηθήσει. 

Το κρύο δεν είναι το ίδιο. 

 

Εδώ έρχεται και το τραγελαφικό της υπόθεσης, η ενοικιάση του αυτόκινητου. Τρομάξαμε όταν είδαμε το Auris καθώς το πλάνο των 2 ηρώων ήταν να κοιμηθούμε ακόμα και στο αυτοκίνητο (όσο πιο πολλά βράδια μπορούσαμε), ώστε να ζήσουμε στον απόλυτο βαθμό την εμπειρία του ταξιδιού σε αυτήν την πανέμορφη χώρα. Να σημειώσω πως η θερμοκρασία το βράδυ μπορεί να φτάσει μέχρι και τους -27 βαθμούς. Κάπου εκεί ακούγεται ο Φέλιξ να λεεί “Που θα χωρέσουμε εδώ??¨ 

 

 

 

 

 

Βόρειο Σέλας  

 

To πρώτο βράδυ μας το Ρέκιαβικ (πρωτεύουσα) είδε δυο 100% τουρίστες μέσα σε ένα λευκο αυτοκίνητο να γυρνάνε την πόλη. Βλεποντας έναν απο τους τεράστιους ναούς της πόλης, αποφάσισα να σταματήσουμε για να ξεκινήσω να απαθανατίζω επιτέλους το πανέμορφο τοπίο.

 

Στα πρώτα μου βήματα και κοιτάζοντας τον ούρανο διέκρινα κάτι πράσινο…σαν να υπήρχε κάτι πράσινο… Τι δουλεία έχει το πρασινο χρώμα στον ουρανό?- σκέφτηκα. “Φέλιξ κοίτα κοίτα κοίταααα..!’’ Αυτή ηταν η στιγμή που είδαμε για πρώτη μας φορά κάτι πού εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο μπορεί να μην δούν ποτέ τους στην ζωή τους.. Το βόρειο Σέλας ήταν ακριβώς από πάνω μας! 

 

Ενθουσιασμένοι ξεκίνησαμε τις φωτογραφίες και η φωτογραφική μηχανή απαθανάτισε κάτι απίστευτο. Ακόμα και τώρα που γράφω, ανατρίχιασα ξανά, όπως και τότε! 

 

Αυτό που περιμένετε

 

Ναι, ήρθε η ώρα να σας πώ πως ήταν η εμπειρία του να κοιμηθουμε σε αυτοκίνητο παρκαρισμένο σε εγκατελελειμμένο εργοστάσιο για να προφυλαχτούμε απο την χιονoθυέλα κατα την διάρκεια της νύχτας. 

Αυτά έγιναν την 3ή ημέρα μας στην Ισλανδία, φτάνοντας στο χωρίο Vik. Εξοπλισμένοι λοιπόν με τούς καλύτερους υπνόσακους της αγοράς, τα καλύτερα και πιο άνετα εσωθερμικά ρούχα  αλλά και πολύ καλή οργάνωση στους χώρους του αυτοκινήτου, εγώ ξαπλωμένος στο κάθισμα του συνοδηγού και ο Φέλιξ στο κάθισμα του οδηγού. Σαν 2 κάμπιες λοιπόν, με τους σκούφους μας, προσπαθούμε να κοιμηθούμε όσο ακούμε έξω τον δυνατό αέρα και το χιόνι να παίζουν με το αυτοκίνητο μας αλλα και με τα όριά μας. Καθώς, το αυτοκίνητο λεπτό με το λεπτό σκεπαζόταν με πυκνό χιόνι, έβλεπα το τζάμι και φανταζόμουν πως άν έρθει κάποιος, μόνο με την εικόνα των  χεριών του να διώχνουν το χίονι απο το τζάμι, θα είχαμε σοβαρό πρόβλημα, -Φελιξ είναι πίσω σου κτλ. Είναι αστείο τώρα, που το γράφω 10 μήνες μετά, στο άνετο κάθοσμα της καφετέριας κοντά στην Κόκκινη Πλατεία, τότε όμως δεν ήταν και πολύ. Η νύχτα πέρασε…   - “πως κοιμήθηκες?” τον ρώτησα. “Ε, δεν κοιμήθηκα και πολύ, είχα τον νού μου μην γίνει τίποτα.’’ Κάπως  έτσι ξεκινήσαμε να οργανωνόμαστε ξανά για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας στην πλέον κατάλευκη Ισλαδία. 

 

 

Στιγμές που άξιζαν 

 

Υπήρχαν πάρα πολλές, πραγματικά πάρα πολλές στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ουσιαστικά είναι η απόδειξη του ότι πρέπει να πληρώνουμε τα τα χρήματά μας σε ταξίδια και όχι ανούσια αγαθά.

Θα ξεχωρίσω όμως μερικές αναμνήσεις. Οπως για παράδειγμα το πρωινό μετα την νύχτα τρόμου. Πρώτη φορά αντικρίζαμε δρόμο καλλυμένο με παχύ στρώμα πάγου. Μέσα σε μια νύχτα όλα μετατράπηκαν σε εντελώς πρωτόγνωρο για εμάς σκηνικό . Σε μια διαδρομή με κλίση πάνω απο 15% αντιληφθήκαμε πως πάμε λάθος, ομίχλη, πάγος, ανηφόρα και δεξιά, μας γκρεμός… Λάνθασμένα αποφασίζουμε να κάνουμε αναστροφή. Εκεί λοιπόν ήταν που οι παλμοί ανέβηκαν πολύ ψηλά, καθώς το αυτοκίνητο κύλησε προς τον γκρεμό και απλά τρομάξαμε πως δεν θα μπορέσουμε να το επαναφέρουμε στον ανηφορικό παγωμένο δρόμο.. Ο Φέλιξ κατάφερε να επαναφέρει το αυτοκίνητο και συνεχίσαμε ζωντανοί για το επόμενο σημείο όπου πετάχτηκαν τάρανδοι στο δρόμο, η όπου οι υγρασία απο καταρράκτες πάγωνε στα ρούχα μας και ήμασταν σαν αγάλματα σκεπασμένα με στρώσεις πάγου. Πάρα πολλές φορές αναρωτηθήκαμε αν είμαστε λογικοί. Η πίο χαρακτηριστική στιγμή ήταν όταν αποφασίσαμε τελικά να κάνουμε τον γύρο όλη της χώρας, εκ των γεγονότων αυτό ήταν κάτι αρκετά πρωτοφανές, δεν εννοώ να κάνουμε τον κύκλο της Ισλανδίας .. εννοώ να κάνουμε αυτή την διαδρομή χειμώνα με το Toyota Auris. Στην βόρεια πλευρά της χώρας όπου ο τουρισμός παύει να είναι στην κλίμακα που είναι στην Πρωτεύπουσα.

 

Σήμερα, αρκετό καιρό μετά, υπάρχουν στιγμές που μας λείπει αυτό το ταξίδι. Κάπως έτσι ξεκινάει η ατέρμονη θέληση για νέα ταξίδια που θα μου δώσουν περισσότερες στιγμές και αναμνήσεις που θα μείνουν για μια ζωή.

Ποιό θα είναι άραγε το επόμενο?

 

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας και ελπίζω να σας έμεινε κάτι από την ιστορία μου.

 

Κύριλλος Σάμαριτς

Moscow, Thursday, November 22, 2018

 

 

 

Our website uses cookies to improve your experience.

I agree Learn more